Author Archives: stamvangent

Afgelopen zomer, in de tuin van een slaperig Oost-Duits dorpje, beving mij de gedachte hier voorlopig te blijven. Om een leven te leiden als onze 91-jarige Nachbarin, die gebukt stond over haar groentetuin terwijl een geit het gras voor haar … Lees verder →

Zachtjes tikt de regen tegen het keukenraam. Verkoeling is gekomen, gelukkig. Ik kan weer denken. De eerste gedachte is een zin uit een verder vergeten pinksterpreek. Het spijt me dominees, soms beklijft er maar één zin. Een zin die als … Lees verder →

Er is een boek dat ”Stille Zaterdag” heet, geschreven door Désanne van Brederode. Bijna tien jaar heeft het liggen wachten tot mijn column en deze dag samen zouden vallen. Tussen een gelovige vrouw (burgemeester) en een gelovige man (kunstenaar), allebei … Lees verder →

Ademloos hangen de jongens over de rugleuning van mijn stoel. Ze zijn getuige van een historisch moment: hun moeder vult op de stemwijzer in. Op hun verzoek, en onder innerlijk protest. Doorgaans wenst ze geen enkele gedachte aan politiek te … Lees verder →

„Het is moeilijk de boekwinkel te verlaten op een dag in januari”, las ik ergens, „als de wind blaast, het ijs verraderlijk is en binnen de boeken dicht bij elkaar gekropen een kleurrijke warmte verspreiden.” Wat een kille januarimaand is … Lees verder →

In het voorwoord van de nieuwe Elisabeth Elliot-biografie (de Nederlandse vertaling komt eraan) beschrijft Joni Eareckson Tada haar eerste ontmoeting met Elisabeth. Joni, na een duikongeval verlamd tot aan haar nek, sprak die dag op een conferentie waar ook Elisabeth … Lees verder →

Het leven is een vat vol moeiten. Maar er zijn moeiten die opgelost kunnen worden, en moeiten die gedragen moeten worden. Voor een pastoraal werker is het van cruciaal belang die twee van elkaar te leren onderscheiden. Om dit te … Lees verder →

Na vijftien jaar huwelijk kan ik nog steeds vol bewondering naar mijn man staren. Het is zondagavond en hij heeft zich op de bank geïnstalleerd met vulpen en schrijfboek. Hij is ‘maar’ drie weken achter, zegt hij. Vervolgens diept hij … Lees verder →

Iemand met verstand van schrijven zei me dat vrome hoofdpersonen saai zijn. Heilige boontjes inspireren niet. Kies liever iemand die de grenzen opzoekt, misstappen begaat. Maar stel dat dit de beginzinnen van een roman zouden zijn: „Vandaag bad ik een … Lees verder →

Column in het Reformatorisch Dagblad, 27 maart 2020 Onlangs, toen lezingen houden nog heel gewoon was, stond iemand mij in de pauze op te wachten met een dun boekje. Lang laten bezinken, zei ze erbij. Dat zag ik toen somber … Lees verder →