Deze column schreef ik voor het Reformatorisch Dagblad van vandaag (themamagazine over de kerk), maar hij werd niet geplaatst.

Er was ruzie om een eigen school, mensen die niet meer met elkaar praatten. Door de gemeente waarin ik opgroeide trok een scheur. Als gezin gingen we een tijdje in een dorp verderop naar de kerk. Nadat de oude kerkenraad was afgezet en een nieuwe geïnstalleerd keerden we terug. Het fijne van dit conflict weet ik niet meer, wel dat ik als student hevig zat te knikken toen een predikant vanaf de kansel zei: “Waaruit kent gij uw ellende? Uit de kerkelijke vergaderingen.” In zwarte pakken had ik weinig vertrouwen meer.

De zoektocht naar een kleurrijker leven was maar amper begonnen of ik viel voor een nogal honkvaste jongeman uit de Gereformeerde Gemeenten. In onze brieven ving de kerkstrijd aan. In elk geval géén afgescheiden kerk meer, schreef ik. Maar Kampen dan, schreef hij. De knoop werd doorgehakt. Niet door een van ons. Het was nog net geen briefje uit de hemel, maar het zat er dichtbij. Daarom werd het Kampen. En is het nog steeds Kampen, tot op de huidige dag.

Een mooi rond verhaal zou het kunnen zijn: stilgezet, vastgegrepen en teruggebracht in de schoot van de kerk. Maar een eerlijk verhaal is het niet. Dat God je op een weg plaatst betekent niet dat die vrij van stenen is. Dat je je onderweg niet bezeren kan. Dat er geen honger is of dorst. Geen momenten meer waarop je je bevreemd afvraagt: wat doe ik hier? De meidagen kwamen waarop de jongeman naar Rotterdam toog en afgewezen werd door het curatorium, terwijl we heel zeker wisten dat hij geroepen was. ’s Ochtends had ik nog hoopvol zijn overhemd staan strijken en ’s avonds schreef ik in mijn dagboek: ik wil hier niks, niks, niks meer mee te maken hebben.

Terugbladerend in dat dagboek stuitte ik op een bladzijde van 24 jaar geleden. “6-2000. Vanavond had ds. R. deze tekst: ‘Gelijk een arend zijn nest opwekt, over zijn jongen zweeft, zijn vleugelen uitbreidt, ze neemt en ze draagt op zijn vlerken; zo leidde hem de HEERE alleen, en er was geen vreemd god met hem.’ Deuteronomium 32:11-12. Zijn armgebaren blijven hangen in mijn hoofd.” Twee getekende vleugels omlijsten de korte aantekening. Een preek uit de opgebroken kerk van mijn jeugd, vlak voordat ik uitvloog.

Alleen al daarom zou een (jong) mens een dagboek moeten bijhouden. Om hem te herinneren aan wat hij geneigd is te vergeten. Dat de kerk zowel de plek is waar je krassen oploopt, als waar je getroost wordt. Dat er vleugels zijn. Dat er door de schijnbaar eenzame chaos van het leven een liefde en leiding is waar je niks, niks, niks van begrijpt.